Nangangarap din akong magkaroon nito. Dahil na rin siguropuro babae ang mga best friends ko. Kapag may problema ko, di ako mahihiyang mag open sa kanya. Tipong lahat ng bagay alam nya tungkol sa’kin. Tipong laging nandyan lagi para sa’kin. Ang sarap siguro sa feeling nun.

• Him: Life without you would be like a broken pencil, pointless.
• Me: Wag kang ganyan kinikilig ako. Hahah.

I’m beginning to realize how little I mean to everyone and its pretty fucking painful.

(Source: theinsideofmymind, via hayilla)

Ang saya siguro sa pakiramdam kung laging may nakakaalala sayo. Yung itetext ka kung kumain ka na ba sa tamang oras. Yun bang tatawagan ka malaman lang kung ok ka. Yung laging ipinapaalala sa’yo kung gano ka kahalaga sa buhay nya at kung gaano ka nya kamahal. 

Bakit? Siguro ayaw ko lang talagang mawala sa’kin ng ganun ganun lang yung taong yun. Kahit na third, fourth chance and so on pa yan, wala akong pakealam. Basta ang sakin subukan nyang magbago kahit na hindi ganon kabilis at matutunan nyang itama yung mga pagkakamali nya na malimit nyang magawa, Pero kung walang pagbabago, siguro yun yung time para pakawalan at hayaan na ang taong yun. At least sa huli di ako magsisisi, na nagawa ko yung part ko sa buhay nya kahit papano..